موقعی که باران می بارد بیشتر دلتنگت می شم چون می دانم تو باران را خیلی دوست داری .بیشتر دل تنگ می شوم چون پشت بخار شیشه تورو نمی بینم که به سویم بیایی.بیشتر دلتنگت می شم چون از لمس دستات محرومم.

باران آرام نمی گیرد مثل چشمانم که از دوریه تو خیس شده.تند تند پلک می زنم که دلم را فریب دهم که مهمانی در راه است و آن مهمان هم تویی.

هنوز هم باران می بارد.حتی شعله های آتش هم نمی تواند تنه سردم را گرما دهد.نمی دانم چرا باران قطع نمی شود.بدونه هیچ خستگی می بارد.روی بخار شیشه اسمت را می نویسم در حالی که دستانم از سرما سست شده و اسم خودم را هم کنار اسم تو می نویسم.آسمان نعره می کشید و صدایش شیشه های بخار کرده را تکان می داد.

موقعی که دلتنگت می شوم تو را از خدا طلب می کنم.خدایی که همیشه در کناره ماست.سجاده نمازم را باز می کنم.مریم های لای سجاده هنوز بوی خوش دارند.مریم هایی که تو بهم دادی.گل رزی که اولین بار بهم دادی هنوز روی میزم هست .با اینکه خشک شده ولی بازم سرخی آن مانند آتش عشقت پر فروغه.

دلتنگیهامو با نگاه به مریم های سجاده و با نگاه به رز خشکیده و با نگاه به نشانه عشقت که همیشه در انگشتم هست پر می کنم.

دوست دارم که باز هم ببینمت چون از دیدنت هیچ وقت خسته نمی شم.در تنهایی هام با عکست هم صحبت می شوم.

تحمل دوریت برایم خیلی سخت شده.می خواهم که همیشه کنارم باشی.

زندگی من بدون عشق معنی نداشت و فقط مثل یه ظرف تو خالی بود.خسته شده بودم.حتی از سبزی درختان بهاری هم لذت نمی بردم .از نفس هایی که می کشیدم به جای بوی خوش زندگی بوی مرگ رو حس میکردم .زندگیم رو تباه می دیدم و خودمو پای برهنه وسط یه صحرای داغ می دیدم که دارم توی اون دنبال یه چیز پیدا نشدنی می گردم .سرم رو در گریبانم می کردم و گریه می کردم و همیشه سعی می کردم که کسی صدای گریه ها مو نشنوه تا بفهمه که تو دلم چه غمی هست .اون جلوی چشام بود .لحظه ای که می دیدمش غمام به کلی فراموشم می شد ولی تا نگاهم از اون دور می شد دوباره چشمام پر از اشک می شد.دنبال اون توی هر لحظه از لحظه هام می گشتم .لحظه های بودن اون برام به سختی سپری می شد.لحظه هایی که بوی غم تنهایی گرفته بودن.ولی زندگیم اینجوری ادامه پیدا نکرد .اون اومد و دستامو گرفت و از زمینی که منو زنده زنده توی خودش خاک کرده بود بلند کرد.دستامو گرفت و بهم گفت دیگه می خوام باتو باشم تا لحظه ی مرگم.خنده ای که دیگه فقط برام شده بود مثل یه رویا روی صورتم نقش بست .صدای خندم گوش آسمون رو کر کرد و کناره تو بودن هم چشم غم هام رو کور کرد.بعد از شنیدن حرفش نفسی از اعماق وجودم کشیدم که توی سرمای زمستون مثل آتشی بود که می تونست تمام دنیارو به آتیش بکشه.دوست داشتم لحظه همونجا که هست بمونه.یاد آرزوهام افتادم.راه رفتن توی خیابونهای بی پایان .گرفتن دستات برای همیشه .

دیگه تمام صداها و زیبایی ها برام معنا داشتن چون اون کنارم بود.

دیگه زندگی برام معنی داشت چون اون کنارم بود.

آخر تمام داستانها این بود که کلاغه به خونش می رسید ولی آخر این داستان این بود که من به تو رسیدم.

کسی هست به جز من ؟؟

منم که با خنده هات جونی تازه می گیرم .منم که با وجودت آرامش می گیرم.منم که حاضرم جونم رو بدم تا یه لحظه کناره تو باشم.

موقعی که می خندی انگار زندگی بهم لبخند میزنه .زندگی که معنای اونو فقط یه انسان با عشق می تونه حس کنه .موقعی که موهاتو نوازش می کنم حس بوسیدن ابرهای آسمون در دلم تازه میشه که در نبود تو بر آنها بوسه می زنم که مثل گونه های تو لطیف هستند.بوسه.شاید یک خیال.شاید یک حس.شاید یک رویا.بوسه ای که مارو تا آسمون بالا برد تا جایی که قدم های هیچ کس دیگه ای دیده نمیشد.حس نوازش دستات که هیچ وقت از وجودم بیرون نمیره و همیشه در دستام چون ((نشانی)) از کناره تو بودنه و همیشه خواهان لمس دوباره دستاته.موقعی که قدم می زدیم حس می کردم به جای اینکه ما روی زمین قدم بزنیم زمین خودش در زیر پای ما می چرخید.آسمون هم تاب دیدن این همه خوشحالی رو نداشت برای همین شروع به باریدن کرد.هر دو خیس شدیم هم از باران خیس شدیم هم از عشق.زیر باران فریاد می کشیدیم.خیس شده بودیم .همیشه دلتنگی هاتو بهم می گی دلتنگی هایی که خستت می کنه.

حالا کی به جر من عاشق این دیوانگی هاست؟؟

       پر پروازو رها کن

       پا بذار تو روی شونم

       دل بده تن رو رها کن

       سر بزاز تو روی گونم

       قصه هاتو تو رها کن

قاصدک دلت گرفته؟

       می دونم خسته ز بادی

      خسته از عشق های بی خود

      خسته از این همه دادی

      خسته از مردم دنیا

      خسته از این همه بیداد

قاصدک بازم می خوای

       چتراتو بغل بگیری

       بری اوج آسمونا

      دنیارو کوچیک ببینی

قاصدک که دل نداره

       غم عاشقی نداره

قاصدک عاشق باده

       که نوازش کنه چتراش

      نکه پر پر کنه چترای زیباش