دنیای تلخ تر از اونی شده فکر می کردم.دنیایی که رفیقت تا جایی با تو هست که نفعش باشه.دوست من نزار فکر کنم که باید در رفاقت رو گل گرفت.بزار خندهامون خاطره خوب باشه.گاهی یاد کن روزهای سختی که داشتیو شاید یاد ما افتادی چون اون روزا فقط من پیشت بودم.یادت نیست.  می دونم.ولی خیلی کلمه دوست برام مقدسه که بخوام به خاطرش اینارو یادت بیارم.ساعت خوش بیشتر از روزها سخت برات ارزو دارم.دیدن خنده ی تو برام لذت بخش تر از همه چیزه برام.دیدن انگشتات لای دستان یارت برام لذت بخشه.مهم نیست در نمازهایت دعام می کنی یا نه برام این مهمه که عکس دو نفری ما هنوز روی تاقچه خونمونه.دوستی من با تو تا نداره .ما همیشه با هم در ارتباط بودیم یادته؟ می دونی چگونه ؟همیشه از من اصرار بودو از تو انکار.فداکاری رو از تو یاد گرفتم.انقدر برایت فدا شدم خوب یاد گرفتن فدا شدن رو.دوست من هنوز دوست مایی ولی برای اخرین حرفم اینه که دفترچه خاطرات رو نگاهی بنداز شاید اسمم رو در روزهای سخت جا انداختی.

اشکالی نداره تو با رویاهایت زندگی کن و من با غم هایم.تقدیر من اینگونه هست که هر شب غمهایم را آغوش بگیرم .هی..........

چند روزی بود رنگ خورشید رو ندیده بودم.منی دیگه شدم.ته ریش و موهای بلند.یک بازنده واقعی.چند روزه به نقطه ای از اتاقم فقط نگاه می کنم .یه فریادی تو گلوم گیر کرده.ساعت خیلی دیر میره جلو ،بیشتر از همیشه گذر زمان اذیتم می کنه.

یه نفس عمیق .تجویز دکتره می گه هر وقت ایجوری می شی یه نفس عمیق بکش.ولی نمی دونه هر نفسی می کشم ارزوی برای برگشتنش ندارم.

سفر کردنم خلاصه شده رفتنم از روی صندلی به روی تخت.
عجب دورانی شده.من و تاریکی و دو تا فنجون خالی.شاید اگه فرصتی بود برای شام اخر دیگر حسرتی بر دل نداشتم.

بی تو لحظه درده
بی تو خونه سرده
بی تو نبود می شم من ذره ذره
بی تو کسل می شم 
بی تو خسته می شم
بی تو مثل کوه سر بسته می شم
بی تو فراوون غم ها تو دلم
بی تو صدایی نیست توی دلم
بی تو تنها اشک تو ساغرم
بی تو شده نبود کل باورم
شده لحظه سنگو باورم
شده شیشه قلبو ساغرم
حالا که شکست دیگه غمی نیست.منه تنها کسی همسفرم نیست.شدم تنها در این راه طولانی.غرق غم هام پس کی میایی؟

بیایید محبت را زیر این سقف با هم تقسیم کنیم..بیایید اشک شوق در چشم همدیگر ببینیم.دلم برای خنده ی ان خاک خوابیده پیر تنگ شده.شاید دندان هایش مصنوعی بود ولی خنده هایش واقعی بود و از دل کوچکش بود.زیر این سقف قابی از عکس هایش دارم .زیر این سقف هنوز هم گرمای محبتش  هست.زیر این سقف ماه پیدا نیست ولی روی ماه تورا هنوز هم از پشت شیشه قاب می تونم ببینم. 
زیر این سقف هنوز هم همراز تنهاییام کنار پنجره ایستاده و برای پر کشیدنم پنجره رو باز می کنه.
سقف کوتاهم با همه کوتاهیش عاشقانه زیر لگد مال شدن باران و برف مرا در اغوشش جای داده.دو فنجان چای می ریزم یکی برای خودم و دیگر برای سقفم.
می خواهم دیگر در کنارت باشم و اینبار من برای تو باشم نه تو برای من.می خواهم فقط در پناه تو لبخند بزنم و اشک هایم را با اسمان تقسیم کنم.
درسته مثل اسمان پر ستاره نیستی ولی مثل اسمان رنگ عوض نمی کنی و همیشه یک رنگی.مثل شنهای کویر.

لبانم بر هم می فشارم 
حتی قطره حرف از ابر لبانم نمی چکد تا زمین چشمانت رنگ ابی دریا نداشته باشد.
مداد رنگیم را بر می دارم از جعبه کهنه اش تا رنگی بر این تیرگی ها بکشم ولی حیف .
حیف از عمری که فکر می کردم عاشقی کردم .
حیف از روزها که گذشت و شبهایی که خوابم نبرد.
حیف دله بی چاره ام که چاره ای جز چیدن چهار چوب چهره ات نداشت.
سکوت ........سکوت......سکوت
باشه باز هم سکوت می کنم.
دهانم را بسته ام ولی چشمانم را بنگر شاید از نگاهم حرفانم را فهمیدی.
فهمیدی ان چه که نمی توانم ان را بر زبان بیاورم.دردهایم ،غم هایم،.......... .
اهی از ته دلم می کشم تا شاید سکوتم را کمی تیره کند و بگذارد زبانم روشنی روز را ببیند.
سکوت می کنم تا شاید این سکوت ها فریادی برای فردای من باشد.

نقطه تمام.